Όταν γίνεται λόγος για σέκτες, υπάρχει ένα παλιό αστείο που κυκλοφορεί μεταξύ των μελετητών της θεολογίας: Μια σέκτα είναι μια σέκτα, εκτός εάν είναι η θρησκευτική μου ομάδα. Το αστείο αυτό τονίζει την τάση που έχουν πολλοί άνθρωποι να αντιμετωπίζουν το θέμα της αναγνώρισης μιας σέκτας σα να πρόκειται περί πορνογραφίας. Χωρίς να έχουν έναν ξεκάθαρο ορισμό του τι είναι αυτό που κάνει σέκτα μια σέκτα, νομίζουν ότι θα το καταλάβουν μόλις συναντήσουν μία.

Ένα ακόμα σημαντικότερο επιχείρημα υπέρ της μετενσάρκωσης είναι ηθικής φύσεως. Σύμφωνα μ' αυτό, το κάρμα και η μετενσάρκωση παρέχουν τον τέλειο τρόπο να πραγματωθεί η δικαιοσύνη στον κόσμο μας, ανταμείβοντας ή τιμωρώντας όλες τις πράξεις και τις σκέψεις ενός ατόμου σε μετέπειτα ζωές.

Μια άλλη κατηγορία εμπειριών που θεωρείται ως αποδεικτική της μετενσάρκωσης είναι αυτή των περιπτώσεων που αφορούν παιδιά, σχεδόν όλα κάτω από την ηλικία των 10 ετών, τα οποία ανακαλούν αυθόρμητα γεγονότα από υποτιθέμενες προηγούμενες ζωές και επιμένουν πως είναι κάποιο άλλο πρόσωπο που έχει ζήσει στο παρελθόν.

Πολλοί άνθρωποι που αποδέχονται η μετενσάρκωση σήμερα στη Δύση ισχυρίζονται ότι μπορεί να αποδειχθεί με επιστημονικό τρόπο. Συνήθως βασίζουν την πεποίθησή τους αυτή σε εμπειρίες ανάκλησης προηγούμενων ενσαρκώσεων, κάτι που αναπαριστά την ικανότητα κάποιων ατόμων να ανακαλέσουν γεγονότα από υποτιθέμενες προηγούμενες ζωές. Αυτό το φαινόμενο συμβαίνει λαμβάνοντας δύο διαφορετικές μορφές. Η μία παρατηρείται κατά τη διάρκεια ύπνωσης, όπου κάποιος κάνει αναδρομή μέχρι και πριν την ημερομηνία του θανάτου του. Η άλλη παράγεται από κάποια παιδιά που αυθόρμητα θυμούνται μια ταυτότητα προηγούμενης ζωής, και εντυπωσιάζουν τα κοντινά τους πρόσωπα με συγκεκριμένες λεπτομέρειες που ταιριάζουν σε αυτές της ζωής του αποθανόντος προσώπου. Θα μπορούσαν αυτές οι εμπειρίες να είναι πραγματικές αποδείξεις για τη μετενσάρκωση;